Takipçi Temizliği: Bir Yolculuğun İçsel İzdüşümü
Kayseri’nin soğuk bir sabahında, kahvemi alıp penceremin önüne oturduğumda, telefonumda takıldığım bir düşünce aniden belirdi: “Takipçi temizliği yapmalıyım.” Bu, birkaç gündür kafamı meşgul eden bir konuydu. Sosyal medyada o kadar çok insan vardı ki, çoğunun yüzünü bile hatırlamıyordum. Peki, neden bu kadar çok takipçiye sahip olmak istemiştim? Ve neden artık bu sayı beni yormaya başlamıştı?
Bir Zamanlar Beni İzleyenler
Daha önce takipçi sayısına çok önem veriyordum. Kayseri’de küçük bir kafede oturup, sosyal medya hesaplarımın her birindeki beğeni ve takipçi sayılarını gözlerimle takip etmek; adeta bir hırs haline gelmişti. 20 yaşında, biraz daha fazla dikkat çekmek isteyen, bazen eksik hissettiğinde sosyal medya üzerinden onay arayan bir gençtim.
Ama şimdi, 25 yaşımda, o yılların üzerinden geçmiş bir zamandı. Gerçekle olan bağım zayıflamıştı. Sosyal medyada paylaştıklarım, yaşadıklarımı gerçekten anlatmak için değil; bir şekilde gösteriş yapmak içindi. Her paylaşımdan sonra içimde bir huzursuzluk, bir boşluk oluşuyordu. Giderek daha fazla insan takip ediyor, ama daha da yalnız hissediyordum.
Sosyal Medya, Gerçekten Kimleri Anlatıyor?
Takipçi temizliği yapmaya karar verdiğimde, ilk düşündüğüm şey şu oldu: “Bu insanlar gerçekten beni tanıyor mu?” Bir yanda gençlik yıllarımda tanıdığım, birkaç kez kahve içtiğim eski arkadaşlarım, bir yanda ise hiç yüzünü görmediğim ve sadece arada bir ‘beğen’ butonuna tıklayan yabancılar. Kim kimin için burada? Gerçekten birbirimizi anlıyor muyuz, yoksa yalnızca kaybolan sayılar mı bu ilişkiler?
Telefonuma baktım, takipçi listesini inceledim. İçimden bir ses, “Onları temizlemelisin,” diye fısıldadı. İçimdeki huzursuzluk, kaybolan zamanın etkisiyle artıyordu. Hangi paylaşımlar, hangi etkileşimler beni ben yapmıştı, hangileri sadece o anki ruh halimin dışa vurumuydu? Kendi içime dönerken, aklımda hep şu düşünceler dönüyordu: “Gerçek dostlukların ne kadar önemli olduğunu anlamışken, neden hayatımda kimseyi sadece sayılarla tanımlayayım?”
İlk Temizlik: Küçük Bir Adım
İlk başta çok temkinliydim. Belki de, bir şeyleri kaybetme korkusuyla, temizlik işlemini ertelemeyi tercih ettim. Ama sonra fark ettim: geriye sadece yorgunluk ve sahte ilişkiler kalıyordu. Bir sabah, tam da kahvemi yudumlarken, cesaretimi topladım ve listeyi temizlemeye başladım. Kimi çıkarmalıydım? Yüzünü hatırlamadığım, paylaşımlarıma hiç yorum yapmayanları mı? Yoksa yalnızca benliklerini keşfetmek için takibe alınan, yalnızca ‘numara’ olabilen insanları mı?
Adım adım, yavaşça ama kararlı bir şekilde ilerledim. Her ‘takipçi silme’ butonuna bastıkça içimdeki yük biraz daha azaldı. Ama bu sadece sayılarla ilgili bir işlem değildi; bu, kim olduğumun, kimle olmak istediğimin bir sorgulamasına dönüşmüştü.
Kendimi Buldum
Temizlik bitince, arta kalanlar vardı: Gerçekten beni tanıyan, paylaşımlarımı izleyen, duygularıma saygı duyan insanlar. İşte onlar, sadece bir beğeni butonundan fazlasıydılar. Paylaşımlarımı anlamaya çalışan, yorumlarla kalbimi okuyan, bazen telefonla beni arayıp gerçekten “Nasıl hissediyorsun?” diye soran insanlar.
Sosyal medya bir şeyleri paylaşmak, duyguları dışarıya vurmak için bir araç olabilir, ama önemli olan, paylaşımlarımızın derinliğiydi. Takipçi sayısı küçülse de, geriye kalanların içindeki bağ kuvvetlenmişti. O eski takipçilerden, sadece sayısal bir değer olarak kalanlar, benim içsel yolculuğumda yalnızca birer istasyon olabilirdi. Gerçek olanları ise kim olduğumu anlamaya çalışırken beni yalnız bırakmayanlardı.
Kapanış: Temizlik Sonrası
Takipçi temizliği yapmak, sadece bir listeyi silmekten ibaret değildi. Bu, içsel bir yolculuktu. Her ‘silme’ butonunun ardında, eski bir versiyonumdan, eski bir kayıptan vazgeçtim. Sonunda özgürleştim. Artık daha az sayıda takipçim vardı, ama geriye kalanlar daha kıymetliydi. İçsel huzurumu bulmam, yalnızca sosyal medyadaki sayılara bağlı değildi. Kendimi bulmam, en önemlisi neye değer verdiğimi netleştirmemle gerçekleşti.
Düşüncelerim hâlâ yoğun, hâlâ Kayseri’nin soğuk sabahlarında kahvemi yudumlarken hayal kırıklıklarımla boğuşuyorum, ama artık o kadar çok insanın benim dünyama girmesine izin vermiyorum. Kendi alanımda, sadece beni anlayanları, yalnızca içimi görebilenleri kabul ediyorum. Birkaç takipçi azalmış olabilir, ama artık kim olduğumu daha iyi biliyorum.